Jan Młynarski

Jan Zbi­gniew Mły­nar­ski uro­dził się w 1910 r. w wie­lo­dziet­nej ro­dzi­nie na­uczy­ciel­skiej w miej­sco­wo­ści Ka­mie­nica koło No­wego Są­cza. Był z za­wodu tech­ni­kiem me­lio­ra­cji. Oże­nił się z na­uczy­cielką Ireną z domu Ta­ra­sek. Mieli troje dzieci Ro­manę, Ewę i Jacka.
W cza­sie oku­pa­cji był czyn­nym człon­kiem pod­zie­mia (Ar­mia Kra­jowa) i z tej ra­cji w 1945 r. zo­stał wy­wie­ziony przez So­wie­tów na Ural, gdzie przez 3 lata w cięż­kich, ro­syj­skich wa­run­kach pra­co­wał w ko­palni. Po po­wro­cie wraz z ro­dziną wy­emi­gro­wał na Śląsk do Za­brza. Tam zo­stał człon­kiem i dzia­ła­czem klubu Gór­nik Za­brze, oraz udzie­lał się w Ka­to­wic­kim okręgu Pol­skiego Związku Mo­to­ro­wego jako dzia­łacz i sę­dzia. Na­stęp­nie prze­niósł się do klubu Bu­dow­lani — Gli­wice, któ­rego zo­stał pre­ze­sem. Zo­stał człon­kiem władz PZM w Ka­to­wi­cach, a na­stęp­nie jego drogi po­kie­ro­wały go do władz Za­rządu Głów­nego PZM w War­sza­wie. Był współ­or­ga­ni­za­to­rem i sę­dzią wielu za­wo­dów za­równo lo­kal­nych jak i ogól­no­pol­skich. Z jego ini­cja­tywy zor­ga­ni­zo­wano w Gli­wi­cach I Ogól­no­pol­ski Rajd Ko­biet w któ­rym wzięło udział 32 za­wod­niczki. Za­wod­nicy Klubu „Bu­dow­la­nych” Gli­wice pod pre­ze­surą Jana Mły­nar­skiego osią­gnęli wiele suk­ce­sów (Ro­man Żu­ra­wiecki – czo­łowy zaw. Pol­ski) i inni. W tych la­tach Jan Mły­nar­ski za­wo­dowo zwią­zał się z prze­my­słem pa­pier­ni­czym. Zo­stał służ­bowo prze­nie­siony do Ko­strzyna nad Odrą gdzie za­ło­żył Klub Mo­to­rowy Ce­lu­loza Ko­strzyn. Był jego pre­ze­sem i człon­kiem władz OKR PZM w Zie­lo­nej Gó­rze. Z Ko­strzyna prze­nie­siony do no­wo­pow­sta­łych Za­kła­dów Ce­lu­loza Świe­cie. Tam też po­wo­łał do ży­cia Klub Mo­to­rowy Ce­lu­loza Świe­cie, za­sły­nął jako do­sko­nały or­ga­ni­za­tor za­wo­dów mo­to­ro­wych. Za­wod­nicy tego klubu osią­gali wiele suk­ce­sów za­równo na are­nie lo­kal­nej jak i ogól­no­pol­skiej.
Przez cały czas po­bytu w Świe­ciu Jan Mły­nar­ski był ści­śle zwią­zany z wła­dzami PZM w Byd­gosz­czy oraz Za­rzą­dem Głów­nym w War­sza­wie. Bę­dąc w Świe­ciu Jan Mły­nar­ski zre­ali­zo­wał swój po­mysł na po­wo­ła­nie do ży­cia roz­gry­wek za­wo­dów sportu po­pu­lar­nego. Były to za­wody dla mło­dzieży nie­zrze­szo­nej, da­jące mło­dym dziew­czę­tom i chłop­com moż­li­wość cie­ka­wego i po­ży­tecz­nego spę­dza­nia wol­nego czasu oraz za­po­zna­nie się z taj­ni­kami mo­to­ry­za­cji. Sport po­pu­larny był „uko­cha­nym dziec­kiem” Jana Mły­nar­skiego, który z ra­mie­nia Za­rządu Głów­nego PZM w War­sza­wie zo­stał prze­wod­ni­czą­cym spe­cjal­nie po­wo­ła­nej ko­mi­sji do spraw SPORTU PO­PU­LAR­NEGO. Na­stęp­nie Jan Mły­nar­ski zo­stał prze­nie­siony do Za­kładu Ce­lu­lo­zowo Pa­pier­ni­czych w Kwi­dzy­nie, gdzie był współ­za­ło­ży­cie­lem Klubu Mo­to­ro­wego Ce­lu­loza Kwi­dzyn.
Swoją „pa­sją mo­to­rową” za­ra­ził całą ro­dzinę. Żona Irena i sy­nowa Ga­bry­sia czę­sto by­wały współ­or­ga­ni­za­tor­kami za­wo­dów, córki Ro­mana i Ewa od­nio­sły wiele zwy­cięstw w tej dys­cy­pli­nie sportu. Syn Ja­cek, wnuki Ma­rek i Da­rek oraz wnuczki Ba­sia i Do­rota czyn­nie po­ma­gali w or­ga­ni­za­cji róż­nego ro­dzaju im­prez zwią­za­nych ze spor­tami mo­to­ro­wymi.
Nie­prze­rwa­nie od 1949 r. był człon­kiem naj­wyż­szych władz PZM. Pia­sto­wał rów­nież sta­no­wi­sko sę­dziego klasy mię­dzy­na­ro­do­wej. Po­sia­dał wiele od­zna­czeń spor­to­wych m.in. ZŁOTĄ OD­ZNAKĘ PZM i wiele in­nych. Przy ca­łym za­an­ga­żo­wa­niu w dzia­łal­ność spor­tową Jan Mły­nar­ski był ce­nio­nym pra­cow­ni­kiem, do­brym mę­żem i oj­cem, czło­wie­kiem pra­wym i głę­boko wie­rzą­cym jak­kol­wiek jak każdy z nas miał swoje wady. Zmarł na­gle w lipcu 1991 roku, w Kiel­cach. Miał 81 lat.

Opra­co­wano na pod­sta­wie: „Kro­ple Hi­sto­rii” nr 21; ma­te­riały pry­watne Ro­many Mły­nar­skiej; uzu­peł­niony przez Woj­cie­cha Ryb­czyń­skiego.