Piotr Połomski

Uro­dził się 11 wrze­śnia 1898 roku w Stra­sze­wie po­wiat Sztum.Ojciec Leon był rol­ni­kiem, a jed­no­cze­śnie dzia­ła­czem po­lo­nij­nym z Po­wi­śla. Dzia­dek Pio­tra — Mi­chał Po­łom­ski był uczest­ni­kiem Po­wsta­nia Stycz­nio­wego. Matka miała na imię Aniela, po­cho­dziła z Me­ców. P. Po­łom­ski był naj­star­szym sy­nem z trzy­na­sto­oso­bo­wego ro­dzeń­stwa. Do szkoły po­wszech­nej od po­czątku kwiet­nia 1905 roku do końca sierp­nia 1907 roku uczęsz­czał w Stra­sze­wie i tu brał udział w pierw­szym strajku szkol­nym. Od po­czątku wrze­śnia 1907 roku do końca marca 1912 roku uczył się w Trzcia­nie po­wiat Sztum i tu brał udział w dru­gim strajku szkol­nym. Od 1913 roku był człon­kiem kółka rol­ni­czego w Trzcianie.Przymusowo słu­żył w ar­mii pru­skiej od 16.11.1916 do 12.02.1919 roku. Po za­koń­cze­niu I wojny świa­to­wej wró­cił do domu ro­dzin­nego i wstą­pił do taj­nej Pol­skiej Or­ga­ni­za­cji Woj­sko­wej (POW) for­mu­ją­cej się na Po­wi­ślu. Miał przy­dział do od­działu sztur­mo­wego z za­da­niem zli­kwi­do­wa­nia sil­nych nie­miec­kich po­ste­run­ków na mo­ście ko­le­jo­wym koło młyna „Ka­szar­niak” w Kwi­dzy­nie i in­nych 8-miu po­ste­run­ków na mo­stach z Kwi­dzyna do Prabut.Jako POW-iak był w kon­tak­cie z do­wódz­twem Po­wsta­nia Wiel­ko­pol­skiego, wer­bo­wał przy­szłych żoł­nie­rzy do po­wsta­nia. Od 1918 roku był człon­kiem po­wia­to­wej Rady Lu­do­wej i i dnia 18/19.06.1918 roku przy­go­to­wy­wał lu­dzi do walki w po­wsta­niu, które od­wo­łano wsku­tek zmiany mar­szruty ar­mii gen. J. Hal­lera, a jego od­dział rozwiązano.P. Po­łom­ski brał na­stęp­nie czynny udział w or­ga­ni­zo­wa­niu pro­pa­gandy przed­ple­bi­scy­to­wej, ale już 25.01.1920 roku kwi­dzyń­ski Grenz­schutz wy­dał na niego wy­rok śmierci. Ostrze­żony uciekł do Gru­dzią­dza i tam 30.01.1920 roku jako ochot­nik wstą­pił do 64 p.p.Jako za­wo­dowy pod­ofi­cer w stop­niu sier­żanta pełni służbę do czerwca 1939 roku. Roz­ka­zem DOK z dnia 17.06.1939 roku zo­stał skie­ro­wany do ba­ta­lionu Obrony Na­ro­do­wej (ON) w Świe­ciu nad Wi­słą na sta­no­wi­sko szefa ba­ta­lionu. Pod­czas wojny obron­nej od 1 wrze­śnia 1939 roku jako cho­rąży brał udział w wal­kach pod Gru­dzią­dzem na od­cinku Par­ski-Świer­ko­cin-Owczarki i tak­tycz­nie pod­le­gał do­wódcy 65 p.p. i peł­nił obo­wiązki ad­iu­tanta świec­kiego ba­onu ON. Po roz­bi­ciu Po­mor­skiej Bry­gady ON w dniu 04.09.1939 roku jako do­wódca od­działu wal­czył ze swym od­dzia­łem z Gru­dzią­dza przez las rud­nicki, Mi­gowo, Płuż­nicę do­tarł 5 wrze­śnia do punktu zbor­nego w To­ru­niu, do­kąd z okrą­żo­nego Gru­dzią­dza do­pro­wa­dził czter­dzie­stu żołnierzy.Przez Wło­cła­wek i Strzelce do­tarł do Go­sty­nina, a stam­tąd do War­szawy i brał udział w jej obro­nie. Opie­ku­jąc się sztan­da­rem świec­kiego ba­onu ON za­ko­pał go w pod­zie­miach łą­czą­cych ko­ściół gar­ni­zo­nowy im. „Pi­ja­rów” z bu­dyn­kiem Woj­sko­wej Ku­rii Bi­sku­piej. W go­dzi­nach ran­nych 1 paź­dzier­nika 1939 roku do­tarł do punktu zbor­nego gen. Przy­jał­kow­skiego koło Prusz­kowa, gdzie od tej chwili był jeń­cem wo­jen­nym w obo­zie li­czą­cym 25 ty­sięcy jeńców.Stamtąd już dru­giego paź­dzier­nika wy­ma­sze­ro­wał z in­nymi jeń­cami z Po­mo­rza do Gro­dzi­ska Ma­zo­wiec­kiego, skąd czwar­tego wy­eks­pe­dio­wano jeń­ców trans­por­tem ko­le­jo­wym do Byd­gosz­czy, gdzie przy­byli 5 paź­dzier­nika i da­lej sil­nie strze­żeni przy­byli do Dra­ga­cza i prze­szli pie­szo przez most pon­to­nowy i przy­byli do obozu w gru­dziądz­kiej cy­ta­deli, gdzie było 6 ty­sięcy ludzi.P. Po­łom­ski zwol­niony 11.10.1939 roku wy­je­chał do po­wiatu świec­kiego i tam pra­co­wał na roli. Dnia 5.10.1943 roku wy­słano go na ro­boty do Tu­ryn­gii i Ba­wa­rii w Niemczech.Przy końcu wojny był w Mo­na­chium i pią­tego maja 1945 roku tra­fił do Ame­ry­ka­nów. W miej­sco­wo­ści Bam­berg peł­nił funk­cję re­fe­renta de­po­zy­tów, a na­stęp­nie przez je­den rok był kwa­ter­mi­strzem pol­skiego szpi­tala dla by­łych jeń­ców wo­jen­nych w Lan­gwas­ser i No­rym­ber­dze. Rów­no­cze­śnie od 27.04.1946 roku jest człon­kiem Pol­skiej Mi­sji Re­win­dy­ka­cyj­nej Dzieł Sztuki pod kie­row­nic­twem prof. Ka­rola Estreichera.Jako woj­skowy wio­sną z 26 wa­go­nami dzieł sztuki przy­był do Kra­kowa i peł­nił da­lej służbę w LWP do wrze­śnia 1946 roku. Do Kwi­dzyna przy­był 25.09.1946 roku i za­miesz­kał przy ulicy Ko­ściuszki 12 m. 1. Pracę pod­jął w ener­ge­tyce kwi­dzyń­skiej jako kie­row­nik działu ad­mi­ni­stra­cyjno-go­spo­dar­czego. W po­ło­wie maja 1960 roku ak­tyw­nie uczest­ni­czył w ob­cho­dach 40-tej rocz­nicy Ple­bi­scytu. Re­pre­zen­to­wał kwi­dzyń­ski Od­dział TRZZ jako wice prze­wod­ni­czący. On też jako we­te­ran wi­tał za­pro­szo­nych go­ści. Na eme­ry­turę prze­szedł 15.09.1963 roku ale da­lej pra­co­wał na pół etatu w Za­rzą­dzie Po­wia­to­wym TRZZ w Kwi­dzy­nie jako se­kre­tarz i ak­tyw­nie dzia­łał w dwu­na­stu Za­rzą­dach or­ga­ni­za­cji spo­łeczno-po­li­tycz­nych m. in. TRZZ, TMZK, ZBo­WiD, PAX itd.W 50-le­cie Po­wsta­nia Wiel­ko­pol­skiego mia­no­wany zo­stał do stop­nia pod­po­rucz­nika. Zmarł dnia 06.07.1979 roku i po­cho­wany zo­stał w Alei Za­słu­żo­nych na Cmen­ta­rzu Ko­mu­nal­nym w Kwi­dzy­nie. Za dzia­łal­ność nie­pod­le­gło­ściową i spo­łeczną wy­róż­niony był 20-oma od­zna­cze­nia i od­zna­kami ho­no­ro­wymi w tym: Krzy­żem Ka­wa­ler­skim OOP, Wiel­ko­pol­skim Krzy­żem Po­wstań­czym, Me­da­lem Nie­pod­le­gło­ścio­wym, Brą­zo­wym Krzy­żem Za­sługi.

Opra­co­wano na pod­sta­wie ma­te­ria­łów R. Me­chliń­skiego.