Stanisław Dudulewicz

Uro­dził się w 1919 roku. Po za­koń­cze­niu II wojny świa­to­wej w po­wie­cie Ko­wel pod ad­mi­ni­stra­cją władz ra­dziec­kich we wsi Bo­bry był kie­row­ni­kiem szkoły pod­sta­wo­wej. Zo­stał na tym sa­mym sta­no­wi­sku, na któ­rym pra­co­wał przed ro­kiem 1939. W okre­sie wojny wła­dze ukra­iń­skie zwol­niły go z pia­sto­wa­nego sta­no­wi­ska. Wtedy na­wią­zał kon­takt z ru­chem oporu i zo­stał za­trud­niony w nad­le­śnic­twie jako kie­row­nik składu drewna przy sta­cji Tu­ro­pin z za­da­niem pro­wa­dze­nia wy­wiadu ko­le­jo­wego trans­portu do 1943 roku. Stam­tąd z ro­dzina udał się do Tu­rzy­ska, a na­stęp­nie do Kowla. W sierp­niu 1943 roku na­wią­zuje tu kon­takt z ru­chem oporu i za­trud­niony zo­staje w ma­ga­zy­nie ter­pen­tyny jako stróż nocny. Tam także znaj­do­wały się beczki z bro­nią – ma­ga­zyn był bo­wiem punk­tem prze­rzu­to­wym broni przez Ko­wel dla two­rzą­cej się pol­skiej par­ty­zantki. Z po­cząt­kiem 1944 roku sztab ru­chu oporu kie­ruje go do bazy w osa­dzie Ku­bi­czów koło Kowla, po­wstaje tam w lu­tym 27 Dy­wi­zja Pie­choty i AK, gdzie pełni obo­wiązki kwa­ter­mi­strza. Po na­wią­za­niu kon­taktu z 5456 Puł­kiem Gwar­dyj­skim Ar­mii Ra­dziec­kiej współ­pra­cują pod­czas wspól­nych walk o Tu­ro­pin, Tu­rzy­sko i Ko­wel. W końcu lipca 1944 roku z woj­skiem prze­kra­cza Bug i znaj­duje się na lu­belsz­czyź­nie, bie­rze udział w wal­kach pod Wło­dawą.
W sierp­niu 1944 roku zgła­sza się do władz pol­skich i przez wy­dział oświaty w po­wie­cie Kra­sny­staw zo­staje mia­no­wany na­uczy­cie­lem w szkole po­wszech­nej w Krzy­wem, gmina Łu­pien­nik, po­wiat Kra­sny­staw. W za­cho­wa­nym przez niego do­ku­men­cie Szkol­nego In­spek­to­ratu nr 95/44 z dnia 28.08.1944 roku za­zna­cza się że Sta­ni­sła­wowi Du­du­le­wi­czowi: „Upo­sa­że­nie służ­bowe zo­sta­nie okre­ślone po wy­da­niu przez PKWN od­po­wied­nich za­rzą­dzeń”. Po na­wią­za­niu kon­taktu z naj­bliż­szą ro­dziną, która znaj­duje się w chełm­skim, przy­jeż­dża do niego żona z dwoj­giem dzieci. Z ro­dziną w lipcu 1945 roku wy­jeż­dża do Lę­borka i w gmi­nie Łe­bień or­ga­ni­zuje pol­ską szkołę po­wszechną. W okre­sie two­rze­nia się władz gmin­nych 13.01.1946 roku zo­staje Prze­wod­ni­czą­cym Gmin­nej RN z klu­cza PPS, do któ­rego wstą­pił w po­ło­wie 1945 roku. Przy­czy­nił się do zor­ga­ni­zo­wa­nia Domu Lu­do­wego, sklepu PSS „Spo­łem” i był człon­kiem Gmin­nej Ko­mi­sji Kon­troli Spo­łecz­nej. W szkol­nic­twie pro­wa­dził kursy dla anal­fa­be­tów i przy­by­łych tam osad­ni­ków. Or­ga­ni­zuje Ogni­sko ZNP, a w Lę­borku od­dział ZNP i zo­staje jego pierw­szym prze­wod­ni­czą­cym. W 1948 roku zo­staje prze­nie­siony służ­bowo do Lę­borka na sta­no­wi­sko za­stępcy in­spek­tora szkol­nego i zo­staje człon­kiem Ko­mi­sji Oświaty PRN. W 1947 roku na­le­żał do Ko­mi­sji We­ry­fi­ka­cyj­nej jako czło­nek przed Kon­gre­sem Zjed­no­cze­nio­wym. W lu­tym 1950 roku obej­muje sta­no­wi­sko za­stępcy dy­rek­tora Li­ceum Pe­da­go­gicz­nego w Lę­borku, a od 01.09.1952 roku jest dy­rek­to­rem Li­ceum Pe­da­go­gicz­nego w Kwi­dzy­nie i na tym sta­no­wi­sku pra­cuje do roku 1969., do chwili przej­ścia na eme­ry­turę. W la­tach 19531968 był W TWP Prze­wod­ni­czą­cym Za­rządu i or­ga­ni­zo­wał od­czyty oraz uni­wer­sy­tety po­wszechne w mie­ście i na wsiach. Od 19581962 roku był rad­nym PRN peł­niąc funk­cję Prze­wod­ni­czą­cego Ko­mi­sji Oświaty i Kul­tury. Od 1974 roku był Prze­wod­ni­czą­cym To­wa­rzy­stwa Mi­ło­śni­ków Ziemi Kwi­dzyń­skiej. Za jego ka­den­cji uka­zało się sze­reg re­gio­nal­nych wy­daw­nic­twa. Od 1982 roku był Prze­wod­ni­czą­cym Miej­skiej Rady Kul­tury.
Od 1969 roku pro­wa­dził miej­skie Koło Pol­skiego Związku Fi­la­te­li­stów. Swoje zbiory fi­la­te­li­styczne wy­sta­wiał na wy­sta­wach lo­kal­nych i mię­dzy­na­ro­do­wych.

Zmarł 19 lipca 1993 roku. Po­cho­wany 23 lipca 1993 roku na Cmen­ta­rzu Ko­mu­nal­nym w Kwi­dzy­nie. Prze­żył 89 lat.

Opra­co­wano na pod­sta­wie ma­te­ria­łów wła­snych pra­cowni re­gio­nal­nej — re­la­cji ust­nej S. Du­du­le­wi­cza spi­sa­nej przez R. Me­chliń­skiego