ul. Chopina 17, dom mieszkalny

Po­ło­że­nie:
We wschod­niej czę­ści mia­sta, na te­re­nie dziel­nicy zwią­za­nej z bu­dową ko­lei, która po­wstała w la­tach 1880 — 1914 łą­cząc Przed­mie­ście Mal­bor­skie z Gru­dziądz­kim. Osią ze­społu urba­ni­stycz­nego po­wsta­łego w tym okre­sie, jest ul. Cho­pina (Ban­ho­fstrasse, po 1945 roku — Dwor­cowa) łą­cząca cen­trum mia­sta z dwor­cem ko­le­jo­wym, co tłu­ma­czy jej pier­wotną na­zwę. Za­bu­dowa zlo­ka­li­zo­wana przy tej ulicy ma cha­rak­ter re­pre­zen­ta­cyjny, two­rzy ją ze­spół do­mów głów­nie miesz­kal­nych. Dom nr 17 po­ło­żony jest w pół­noc­nej pie­rzei ulicy, przy skrzy­żo­wa­niu z ul. Ko­per­nika (dawną Ar­ti­le­rie­strasse), wol­no­sto­jący, od­su­nięty znacz­nie od osi jezdni, od po­łu­dnia duży skwer z po­pier­siem Fry­de­ryka Cho­pina i na­sa­dze­niami z ro­bi­nii aka­cjo­wej i ży­wot­ni­ków, oraz krze­wów de­ko­ra­cyj­nych. Od pół­nocy do­bu­do­wana ofi­cyna, wo­kół któ­rej ogród wa­rzywny.

Okre­śle­nie obiektu/​funkcja:
Dom miesz­kalny.

Przed 1945 ro­kiem:

Dom miesz­kalny.

Historia/​Datowanie:

Dom po­wstał wraz z po­zo­stałą za­bu­dową obec­nej ulicy Cho­pina (dawna Ban­ho­fstrasse, po 1945 roku — Dwor­cowa) w ostat­niej ćwierci XIX wieku, po­dob­nie jak są­sied­nie domy wy­po­sa­żony w kla­sy­cy­zu­jący de­tal.

Opis:

Bu­dy­nek mu­ro­wany z ce­gły, tyn­ko­wany, w ca­ło­ści pod­piw­ni­czony, dwu­kon­dy­gna­cjowy ze skrom­nym de­ta­lem ele­wa­cyj­nym. Od za­chodu do ele­wa­cji bocz­nej przy­lega drew­niana we­randa na mu­ro­wa­nym co­kole. Dom na­kryty da­chem dwu­spa­do­wym o spłasz­czo­nych po­ła­ciach po­kry­tym papą na de­sko­wa­niu. Przy ele­wa­cji fron­to­wej na osi głów­nej dwu­kon­dy­gna­cjowy ry­za­lit, wyż­szy, na­kryty pła­skim da­chem kry­tym papą. Bu­dy­nek na rzu­cie pro­sto­kąta ze środ­ko­wym ry­za­li­tem, od za­chodu we­randa, od pół­nocy pro­sto­kątna w rzu­cie ofi­cyna.

Wy­boru do­ko­nał Bo­gu­mił Wi­śniew­ski Główny Spe­cja­li­sta ds. Ochrony Za­byt­ków w Urzę­dzie Miej­skim w Kwi­dzy­nie, na pod­sta­wie: Kwi­dzyn — Ka­ta­log Za­byt­ków Ar­chi­tek­tury, Ma­ria Gaw­ry­luk, Da­riusz Bar­ton, 1996, oraz z tzw. Bia­łych Kart Obiektu.