ul. Chopina 42, hotel

Po­ło­że­nie:
We wschod­niej czę­ści mia­sta, w po­bliżu to­rów ko­le­jo­wych, vis a vis dworca PKP, na na­roż­niku ul. Cho­pina (daw­nej Ban­ho­fstrasse, po 1945 roku — Dwor­cowa), na te­re­nie dziel­nicy zwią­za­nej z bu­dową ko­lei, która po­wstała w la­tach 18801914 łą­cząc Przed­mie­ście Mal­bor­skie z Gru­dziądz­kim. Osią ze­społu urba­ni­stycz­nego po­wsta­łego w tym okre­sie, jest ul. Cho­pina łą­cząca cen­trum mia­sta z dwor­cem ko­le­jo­wym, co tłu­ma­czy jej pier­wotną na­zwę. Za­bu­dowa zlo­ka­li­zo­wana przy tej ulicy ma cha­rak­ter re­pre­zen­ta­cyjny, two­rzy ją ze­spół do­mów głów­nie miesz­kal­nych. Dom nr 42 roz­po­czyna po­łu­dniową pie­rzeję ul. Cho­pina, po­ło­żony jest bli­sko jezdni, po­sze­rzo­nej po 1945 roku, wol­no­sto­jący. Od wschodu są­sia­duje z do­mem nr 40, od po­łu­dnia z do­mem nr 18 przy ul. Ko­ściuszki (dawna Bi­smarck­strasse).

Okre­śle­nie obiektu/​funkcja:
Ho­tel, re­stau­ra­cja „Ka­skada„

Przed 1945 ro­kiem:
Ho­tel „Köni­gli­scher Hof”, póź­niej (po 1910 roku) ho­tel „Deut­sches Haus” na­le­żący do Berty Krutz, re­kla­mo­wany jako pierw­szy i naj­więk­szy ho­tel w po­bliżu dworca, po­sia­da­jący wy­godne po­koje, do­brą kuch­nię, elek­tryczne oświe­tle­nie, ła­zienki i ga­raże, a po­nadto salę do urzą­dza­nia przy­jęć.

Historia/​Datowanie:
Ho­tel po­wstał w la­tach 80-tych, praw­do­po­dob­nie za­raz po od­da­niu do użytku no­wej li­nii ko­le­jo­wej i dworca. Nie po­siada cech sty­lo­wych.

Opis:

Bu­dy­nek mu­ro­wany z ce­gły, tyn­ko­wany, prze­kształ­cony znacz­nie w par­tii par­teru z do­bu­do­wa­nym sze­ro­kim ta­ra­sem, przed ele­wa­cją pół­nocną, wy­ko­rzy­sty­wa­nym jako ogró­dek re­stau­ra­cji. Trój­kon­dy­gna­cjowy, pod­piw­ni­czony, na­kryty da­chem dwu­spa­do­wym o nie­rów­nym na­chy­le­niu po­łaci z po­kry­ciem ce­ra­micz­nym (kar­piówka w ko­ronkę), na­rożna wie­życzka kryta bla­chą. Wznie­siony na rzu­cie zbli­żo­nym do li­tery „L”, ze ścię­tym na­roż­ni­kiem z głów­nym wej­ściem, płyt­kimi ry­za­li­tami od pół­nocy i wschodu. Od strony po­dwó­rza do­bu­do­wane po 1945 roku par­te­rowe aneksy. Ze względu na na­rożne po­ło­że­nie bu­dy­nek po­siada dwie rów­no­rzędne ele­wa­cje — pół­nocną i wschod­nią.

Wy­boru do­ko­nał Bo­gu­mił Wi­śniew­ski Główny Spe­cja­li­sta ds. Ochrony Za­byt­ków w Urzę­dzie Miej­skim w Kwi­dzy­nie, na pod­sta­wie: Kwi­dzyn — Ka­ta­log Za­byt­ków Ar­chi­tek­tury, Ma­ria Gaw­ry­luk, Da­riusz Bar­ton, 1996, oraz z tzw. Bia­łych Kart Obiektu. Fo­to­gra­fie z Gmin­nej Ewi­den­cji Za­byt­ków.