ul. Daszyńskiego 3, dom mieszkalny

Po­ło­że­nie:
We wschod­niej czę­ści mia­sta, na te­re­nie Przed­mie­ścia Mal­bor­skiego, roz­wi­nię­tego w XIX i pocz. XX wieku w kie­runku po­łu­dnia i wschodu wzdłuż obec­nej ul. War­szaw­skiej (Hin­den­burg­strasse), gdzie na du­żych par­ce­lach lo­ko­wano re­pre­zen­ta­cyjne bu­dowle uży­tecz­no­ści pu­blicz­nej i re­zy­den­cje wyż­szych urzęd­ni­ków re­gen­cji. Po prze­kro­cze­niu to­rów ko­le­jo­wych wia­duk­tem w ciągu jezdni, ulica zmie­nia swój cha­rak­ter, bu­dynki od­da­lają się od osi jezdni, tracą swój re­pre­zen­ta­cyjny cha­rak­ter, de­tal jest skrom­niej­szy, formy bar­dziej ty­powe. Ka­mie­nice mają duże ga­ba­ryty i prze­waż­nie 3 kon­dy­gna­cje. Obecna ulica Da­szyń­skiego (przed 1945 Moltke Strasse, po 1945 ul. Okrzei) prze­biega rów­no­le­gle do to­rów ko­le­jo­wych po ich wschod­niej stro­nie, znacz­nie po­wy­żej po­ziomu to­ro­wi­ska. Za­bu­do­wana jest wy­łącz­nie po stro­nie wschod­niej, bu­dynki wzno­szono na rów­no­le­głej do jezdni li­nii re­gu­la­cyj­nej w końcu XIX i pocz. XX wieku. Pie­rzeja tej ulicy sta­nowi swo­istą en­klawę bu­dow­laną wschod­niej czę­ści mia­sta (poza ul. War­szaw­ską za­bu­do­wy­waną już w pocz. XIX w.). Dom nr 3 roz­po­czyna pie­rzeję od strony pół­noc­nej, od pół­nocy do­bu­do­wano doń współ­cze­sny dom jed­no­ro­dzinny. Od jezdni od­dziela go za­nie­dbany traw­nik, przy wjeź­dzie na po­dwó­rze ok. 100-let­nia lipa.

Okre­śle­nie obiektu/​funkcja:
Dom miesz­kalny, wie­lo­ro­dzinny.

Przed 1945 ro­kiem:
Ka­mie­nica czyn­szowa.

Historia/​Datowanie:

Ka­mie­nica wznie­siona w końcu XIX wieku, wraz z po­zo­stałą za­bu­dową wschod­niej pie­rzei daw­nej Moltke Strasse.

Opis:
Ka­mie­nica mu­ro­wana z ce­gły ce­ra­micz­nej, tyn­ko­wana, w ca­ło­ści pod­piw­ni­czona, trój­kon­dy­gna­cjowa z wy­so­kim szczy­tem fron­to­wym, dwu­kon­dy­gna­cjo­wym ry­za­li­tem na osi głów­nej, cof­nię­tym anek­sem klatki scho­do­wej. Na­kryta pła­skim da­chem po­kry­tym papą, ry­za­lit od frontu z dasz­kiem pul­pi­to­wym. Wznie­siona na rzu­cie pro­sto­kątna z ry­za­li­tem na pla­nie tra­pezu od za­chodu, pro­sto­kąt­nym anek­sem klatki scho­do­wej od po­łu­dnia, cof­nię­tym w sto­sunku do lica fa­sady.

Wy­boru do­ko­nał Bo­gu­mił Wi­śniew­ski Główny Spe­cja­li­sta ds. Ochrony Za­byt­ków w Urzę­dzie Miej­skim w Kwi­dzy­nie, na pod­sta­wie: Kwi­dzyn — Ka­ta­log Za­byt­ków Ar­chi­tek­tury, Ma­ria Gaw­ry­luk, Da­riusz Bar­ton, 1996, oraz z tzw. Bia­łych Kart Obiektu.