ul. Daszyńskiego 8/9

Po­ło­że­nie:
We wschod­niej czę­ści mia­sta, na te­re­nie Przed­mie­ścia Mal­bor­skiego, roz­wi­nię­tego w XIX i pocz. XX wieku w kie­runku po­łu­dnia i wschodu wzdłuż obec­nej ul. War­szaw­skiej (Hin­den­burg­strasse), gdzie na du­żych par­ce­lach lo­ko­wano re­pre­zen­ta­cyjne bu­dowle uży­tecz­no­ści pu­blicz­nej i re­zy­den­cje wyż­szych urzęd­ni­ków re­gen­cji. Po prze­kro­cze­niu to­rów ko­le­jo­wych wia­duk­tem w ciągu jezdni, ulica zmie­nia swój cha­rak­ter, bu­dynki od­da­lają się od osi jezdni, tracą swój re­pre­zen­ta­cyjny cha­rak­ter, de­tal jest skrom­niej­szy, formy bar­dziej ty­powe. Ka­mie­nice mają duże ga­ba­ryty i prze­waż­nie 3 kon­dy­gna­cje. Obecna ulica Da­szyń­skiego (przed 1945 Moltke Strasse, po 1945 ul. Okrzei) prze­biega rów­no­le­gle do to­rów ko­le­jo­wych po ich wschod­niej stro­nie, znacz­nie po­wy­żej po­ziomu to­ro­wi­ska. Za­bu­do­wana jest wy­łącz­nie po stro­nie wschod­niej, bu­dynki wzno­szono na rów­no­le­głej do jezdni li­nii re­gu­la­cyj­nej w końcu XIX i pocz. XX wieku. Pie­rzeja tej ulicy sta­nowi swo­istą en­klawę bu­dow­laną wschod­niej czę­ści mia­sta (poza ul. War­szaw­ską za­bu­do­wy­waną już w pocz. XIX w.). Dom nr 8/9 jest naj­więk­szy w pie­rzei, wol­no­sto­jący, od pół­nocy wolna par­cela po ro­ze­bra­nym domu nr 7, od po­łu­dnia dom nr 10. Mię­dzy tro­tu­arem a bu­dyn­kiem traw­nik z krze­wami de­ko­ra­cyj­nymi.

Okre­śle­nie obiektu/​funkcja:

Dom miesz­kalny, wie­lo­ro­dzinny.

Przed 1945 ro­kiem:

Ka­mie­nica czyn­szowa.

Historia/​Datowanie:

Ka­mie­nica wznie­siona w pocz. XX wieku.

Opis:

Ka­mie­nica mu­ro­wana z ce­gły ce­ra­micz­nej, tyn­ko­wana, w ca­ło­ści pod­piw­ni­czona, dwu­kon­dy­gna­cjowa z użyt­ko­wym pod­da­szem, kon­dy­gna­cje wy­so­kie, na­kryty da­chem pła­skim z przed­nią po­ła­cią man­sar­dową, za­ła­maną nad ry­za­li­tami fron­to­wymi, kry­tym bla­chą w romby, wy­stawki w czę­ści środ­ko­wej z dasz­kami na­mio­to­wymi z bla­chy. Więźba da­chowa kon­struk­cji drew­nia­nej ze stor­czy­kami. Bu­dy­nek wznie­siony na rzu­cie pro­sto­kąta z sil­nie wy­su­nię­tymi, dwu­osio­wymi ry­za­li­tami w skraj­nych osiach od frontu, cof­nię­tym anek­sem z klatką scho­dową od pół­nocy, płytką ofi­cyną od wschodu. Do­mi­nu­jący ele­ment de­ko­ra­cyjny sta­nowi sze­roki fryz pod oka­pem z de­ko­ra­cją w po­staci wici ro­ślin­nych i gir­land.

Wy­boru do­ko­nał Bo­gu­mił Wi­śniew­ski Główny Spe­cja­li­sta ds. Ochrony Za­byt­ków w Urzę­dzie Miej­skim w Kwi­dzy­nie, na pod­sta­wie: Kwi­dzyn — Ka­ta­log Za­byt­ków Ar­chi­tek­tury, Ma­ria Gaw­ry­luk, Da­riusz Bar­ton, 1996, oraz z tzw. Bia­łych Kart Obiektu. Fo­to­gra­fie z Gmin­nej Ewi­den­cji Za­byt­ków.