ul. Łąkowa 32, dom mieszkalny

Po­ło­że­nie:
W pół­noc­nej czę­ści mia­sta, na za­chód od wzgó­rza Knie­berg, po wschod­niej stro­nie ulicy Łą­ko­wej (daw­nej drogi lo­kal­nej do Ma­rezy na­zy­wa­nej Sa­la­te­re­istrasse), rów­no­le­głej w pół­noc­nym od­cinku do Liwy, w od­le­gło­ści około 4 me­trów od osi jezdni, ele­wa­cją fron­tową zwró­cony na za­chód, wol­no­sto­jący. Od wschodu, za ele­wa­cją tylną bu­dynku, małe po­dwó­rze z mu­ro­wa­nym bu­dyn­kiem go­spo­dar­czym, od po­łu­dnia wy­bru­ko­wany pod­jazd.

Okre­śle­nie obiektu/​funkcja:
Dom miesz­kalny — 4 miesz­ka­nia lo­ka­tor­skie.

Przed 1945 ro­kiem:
Dom miesz­kalny, jed­no­ro­dzinny.

Historia/​Datowanie:
Wznie­siony za­pewne około 18701880 roku, prze­bu­do­wany na po­czątku XX wieku (po­więk­sze­nie o część pół­nocną).

Opis:
Bu­dy­nek mu­ro­wany z ce­gły ce­ra­micz­nej, ręcz­nie for­mo­wa­nej, w wątku ko­wa­deł­ko­wym, na za­pra­wie wa­pienno — pia­sko­wej; tyn­ko­wany, tynki wtórne — ce­men­towo-wa­pienne, gład­kie; co­kół fun­da­mentu wtór­nie obe­to­no­wany. Pod oka­pem w ele­wa­cji fron­to­wej gzyms z pia­skowca. Bu­dy­nek w ca­ło­ści pod­piw­ni­czony, wznie­siony na rzu­cie wy­dłu­żo­nego pro­sto­kąta, pier­wot­nie ele­wa­cje wzdłużne pię­cio­osiowe, fron­towa ze środ­ko­wym płyt­kim ry­za­li­tem; jesz­cze przed 1945 ro­kiem rzut bu­dynku zo­stał roz­bu­do­wany przez przy­bu­dówkę do ele­wa­cji bocz­nej pół­noc­nej, od frontu dwu­osiową, w ele­wa­cji tyl­nej two­rzącą małe na­rożne skrzy­dło. Jed­no­kon­dy­gna­cjowy, przy­kryty wy­so­kim da­chem na­czół­ko­wym, miesz­czą­cym użyt­kowe pod­da­sze. Więźba da­chowa drew­niana, dwu­po­zio­mowa, kon­struk­cji kro­kwiowo — pła­twio­wej z po­dwójną ścianką stol­cową (słupy mie­czo­wane do pła­twy i po­chy­łymi klesz­czami w każ­dym wią­za­rze. Ry­za­lit fron­towy dwu­kon­dy­gna­cjowy, z trój­kąt­nym szczy­tem i osob­nym dasz­kiem dwu­spa­do­wym, pro­sto­pa­dłym do ka­le­nicy da­chu głów­nego. Da­chy kryte kar­piówką w ko­ronkę na de­sko­wa­niu na styk.

Wy­boru do­ko­nał Bo­gu­mił Wi­śniew­ski Główny Spe­cja­li­sta ds. Ochrony Za­byt­ków w Urzę­dzie Miej­skim w Kwi­dzy­nie, na pod­sta­wie: Kwi­dzyn — Ka­ta­log Za­byt­ków Ar­chi­tek­tury, Ma­ria Gaw­ry­luk, Da­riusz Bar­ton, 1996, oraz z tzw. Bia­łych Kart Obiektu. Fo­to­gra­fie z Gmin­nej Ewi­den­cji Za­byt­ków.