ul. Warszawska 13, Szkoła Podstawowa nr 4

Po­ło­że­nie:
We wschod­niej czę­ści mia­sta, na te­re­nie Przed­mie­ścia Mal­bor­skiego, roz­wi­nię­tego w XIX wieku w kie­runku po­łu­dnia i wschodu wzdłuż ul. War­szaw­skiej (Hin­den­burg­strasse), gdzie na du­żych par­ce­lach lo­ko­wano re­pre­zen­ta­cyjne bu­dowle uży­tecz­no­ści pu­blicz­nej i re­zy­den­cje wyż­szych urzęd­ni­ków re­gen­cji. Ze­spół szkoły zło­żony z trzech bu­dyn­ków wznie­siony po pół­noc­nej stro­nie ulicy, znacz­nie od­su­nięty od jezdni, po­prze­dzony ob­szer­nym skwe­rem z na­sa­dze­niami zie­leni wy­so­kiej. Od pół­nocy kom­pleks bo­isk spor­to­wych, od wschodu po­se­sja Urzędu Miej­skiego. Te­ren szkoły od strony ulicy War­szaw­skiej oto­czony jest me­ta­lo­wymi przę­słami z siatki po­sa­do­wio­nymi na ka­mien­nej pod­mu­rówce, ścieżka pro­wa­dząca do głów­nych drzwi za­ak­cen­to­wana ka­mien­nymi ku­lami.

Okre­śle­nie obiektu/​funkcja:
Szkoła Pod­sta­wowa nr 4.

Przed 1945 ro­kiem:
Szkoła sze­ścio­kla­sowa (Hin­den­burg­schule), od 1932 roku w do­bu­do­wa­nym skrzy­dle bocz­nym — szkoła za­wo­dowa i han­dlowa (Be­ru­fschuleHan­dels­schule), od 1941 roku szkoła główna (Haupt­schule).

Historia/​Datowanie:
Bu­dy­nek szkoły no­szą­cej imię Hin­den­burga wznie­siono w la­tach 1930 — 31, w 1932 roku do­bu­do­wano skrzy­dło za­chod­nie. W roku 1935 w szkole uczyło się 493 uczniów, w tym 164 dziew­częta. W 1944 roku w obu bu­dyn­kach umiesz­czono la­za­ret. Po 1945 roku w bu­dynku za­częła funk­cjo­no­wać szkoła pod­sta­wowa, na­stęp­nie li­ceum pe­da­go­giczne. W 1963 roku do­bu­do­wano od wschodu salę gim­na­styczną a od pół­nocy kom­pleks bo­isk. Obec­nie we wszyst­kich bu­dyn­kach ma swą sie­dzibę sa­mo­rzą­dowa szkoła pod­sta­wowa. Bu­dy­nek główny wznie­siony w cha­rak­te­ry­stycz­nym dla pru­skich bu­dowli o funk­cjach edu­ka­cyj­nych stylu funk­cjo­na­li­zmu.

Opis: 
Bu­dy­nek główny wznie­siony z ce­gły ce­ra­micz­nej, tyn­ko­wany, czę­ściowo w okła­dzi­nie klin­kie­ro­wej, na­kryty da­chem czte­ro­spa­do­wym z po­kry­ciem ce­ra­micz­nym (ho­len­derka), więźba da­chowa kon­struk­cji drew­nia­nej, kro­kwiowo-jęt­kowa ze stol­cami. Trój­kon­dy­gna­cjowy z użyt­ko­wym pod­da­szem, pod­piw­ni­czony, wznie­siony na rzu­cie pro­sto­kąta z płyt­kim ry­za­li­tem wej­ścio­wym na osi głów­nej, ry­za­li­tem miesz­czą­cym drzwi tylne, przy na­roż­niku po­łu­dniowo — za­chod­nim łącz­nik z bramą prze­jaz­dową sta­no­wiący ko­mu­ni­ka­cję z bocz­nym skrzy­dłem — wła­ści­wie osob­nym bu­dyn­kiem.