ul. Warszawska 18, Pałacyk

Po­ło­że­nie:
We wschod­niej czę­ści mia­sta, na te­re­nie Przed­mie­ścia Mal­bor­skiego, roz­wi­nię­tego w XIX wieku w kie­runku po­łu­dnia i wschodu wzdłuż ul. War­szaw­skiej (Hin­den­burg­strasse), gdzie na du­żych par­ce­lach lo­ko­wano re­pre­zen­ta­cyjne bu­dowle uży­tecz­no­ści pu­blicz­nej i re­zy­den­cje wyż­szych urzęd­ni­ków re­gen­cji. Dom wznie­siony po po­łu­dnio­wej stro­nie ul. War­szaw­skiej, ka­le­ni­cowo, pier­wot­nie wol­no­sto­jący, znacz­nie od­su­nięty od osi jezdni, na nie­wiel­kim wznie­sie­niu. Obec­nie po­łą­czony par­te­ro­wym łącz­ni­kiem w ele­wa­cji tyl­nej z są­sied­nim bu­dyn­kiem daw­nej ofi­cyny. Od za­chodu po­łą­czony z są­sied­nim bu­dyn­kiem nr 16 od­cin­kiem muru ce­gla­nego, tyn­ko­wa­nego. Od frontu na skar­pie z mur­kiem opo­ro­wym pod­jazd i traw­nik, od wschodu wy­be­to­no­wany par­king i ok. 100 — letni je­sion.
Przed 1945 ro­kiem:
Pierw­sza sie­dziba Sta­ro­stwa Kwi­dzyń­skiego (Kre­ishaus), od 1864 roku Miej­ska Kasa Oszczęd­no­ści (Stadt­spar­kasse), po I woj­nie do 1945 re­zy­den­cja bur­mi­strza Bar­kowa.

Historia/​Datowanie:
Kla­sy­cy­styczny, fry­dry­cjań­ski bu­dy­nek — sie­dziba władz po­wiatu kwi­dzyń­skiego zo­stała wznie­siona około roku 1800. W XIX wieku do­bu­do­wano na za­ple­czu ofi­cynę. Od 1846 roku mie­ściła się tu Kasa Oszczęd­no­ściowa, a od za­koń­cze­nia I wojny do 1945 roku w bu­dynku miesz­kał bur­mistrz Bar­kow.

Opis: 
Bu­dy­nek mu­ro­wany z ce­gły, tyn­ko­wany, bo­nio­wany, fun­da­ment z ka­mieni po­lnych ła­ma­nych, por­tyk fron­towy wsparty na czte­rech ka­mien­nych ko­lum­nach do­ryc­kich. Dach na­czół­kowy kryty bla­chą, nad por­ty­kiem dach dwu­spa­dowy. Jed­no­kon­dy­gna­cjowy z użyt­ko­wym pod­da­szem. Do ele­wa­cji tyl­nej do­bu­do­wana par­te­rowa, drew­niana we­randa czę­ściowo prze­sła­nia­jąca dwu­kon­dy­gna­cjowy ry­za­lit z trój­kąt­nym szczy­tem. Ele­wa­cja za­chod­nia z czte­rema przy­po­rami. Wznie­siony na rzu­cie pro­sto­kąta z por­ty­kiem w fa­sa­dzie, płyt­kim ry­za­li­tem na osi ele­wa­cji tyl­nej, oraz po­de­stem scho­dów ze­wnętrz­nych przy ele­wa­cji wschod­niej.