ul. Warszawska 39, budynek Wolnomularzy, Klasztor

Po­ło­że­nie:
We wschod­niej czę­ści mia­sta, na te­re­nie Przed­mie­ścia Mal­bor­skiego, roz­wi­nię­tego w XIX i pocz. XX wieku w kie­runku po­łu­dnia i wschodu wzdłuż obec­nej ul. War­szaw­skiej (Hin­den­burg­strasse), gdzie na du­żych par­ce­lach lo­ko­wano re­pre­zen­ta­cyjne bu­dowle uży­tecz­no­ści pu­blicz­nej i re­zy­den­cje wyż­szych urzęd­ni­ków re­gen­cji. Po prze­kro­cze­niu to­rów ko­le­jo­wych wia­duk­tem w ciągu jezdni, ulica zmie­nia swój cha­rak­ter, bu­dynki od­da­lają się od osi jezdni, tracą swój re­pre­zen­ta­cyjny cha­rak­ter, de­tal jest skrom­niej­szy, formy bar­dziej ty­powe. Ka­mie­nice mają duże ga­ba­ryty i prze­waż­nie 3 kon­dy­gna­cje. Bu­dy­nek wol­no­sto­jący, w pół­noc­nej pie­rzei ulicy, da­leko od jezdni, oto­czony sta­ro­drze­wem od po­dwó­rza wa­rzyw­nik, da­lej te­reny wolne od za­bu­dowy.

Okre­śle­nie obiektu/​funkcja:
Klasz­tor Zgro­ma­dze­nia Sióstr Be­ne­dyk­ty­nek Mi­sjo­na­rek.

Przed 1945 ro­kiem: 
Loża Ma­soń­ska, bu­dy­nek NSDAP.

Historia/​Datowanie:
Naj­star­szym sto­wa­rzy­sze­niem była ist­nie­jąca już w la­tach 177788 loża ma­soń­ska „Pod Złotą Lirą”. Wskrze­szona w 1803 r. przez pre­zesa sądu kra­jo­wego Oel­ri­cha, uzy­skała nowa na­zwę „ Pod Złotą Harfą”. Przez krótki czas wol­no­mu­la­rze spo­ty­kali się w do­mach pry­wat­nych, a od 1805 r. w ka­mie­nicy ba­rona von Schle­initz przy ulicy Gru­dziądz­kiej. W 1820 roku za­ku­piono ob­szerną par­celę na rogu obec­nych ulic War­szaw­skiej i Pia­stow­skiej tak zwany ów­cze­śnie „Ric­ken­hof”. Za­ło­żono tam duży ogród, a dwa lata póź­niej roz­po­częto bu­dowę loży.
Gmach wznie­siono kosz­tem około 4900 ta­la­rów. W nim mie­ściły się trzy sale, po­miesz­cze­nia ad­mi­ni­stra­cyjne i miesz­ka­nie za­rządcy i sala spo­tkań. Po ukoń­cze­niu ro­bót 25 czerwca 1825 roku na­stą­piła uro­czy­stość po­świę­ce­nia sie­dziby wol­no­mu­la­rzy. Bu­dy­nek w la­tach póź­niej­szych prze­bu­do­wano i roz­bu­do­wano. Po 1933 roku , po zde­le­ga­li­zo­wa­niu loży przez na­ro­do­wych so­cja­li­stów, prze­jęty zo­stał przez NSDAP, które tu­taj urzą­dziło swoja cen­tralę par­tyjna dla Kwi­dzyna. Po II woj­nie świa­to­wej w gma­chu osie­dliły się za­kon­nice.
Styl: star­sza część – kla­sy­cyzm, młod­sza – bez wy­raź­nych cech sty­lo­wych. Obec­nie w po­sia­da­niu Domu Zgro­ma­dze­nia Sióstr Be­ne­dyk­ty­nek Mi­sjo­na­rek.

Opis:
Bu­dy­nek mu­ro­wany z ce­gły, tyn­ko­wany, w ca­ło­ści pod­piw­ni­czony, dwu­kon­dy­gna­cjowy, na­kryty na­czół­ko­wym da­chem. Wznie­siony na rzu­cie pro­sto­kąta.