Zygmunt Pieńkowski
s. Franciszka

ur. 12 III 1927 w Woł­ko­wy­sku (woj. białostockie)

Prze­bieg ka­riery zawodowej:
3 I 1947 War­tow­nik PUBP w Sztumie.
1 VII 1947 Młod­szy re­fe­rent PUBP w Sztumie. 
1 X 1947 Młod­szy re­fe­rent Re­fe­ratu V PUBP w Sztumie. 
1 IX 1948 Re­fe­rent Re­fe­ratu V WUBP w Gdańsku.
1 IX 1949 Słu­chacz Rocz­nej Szkoły Ofi­cer­skiej Cen­trum Wy­szko­le­nia MBP.
1 VIII 1950 Star­szy re­fe­rent w Kie­row­nic­twie PUBP w Sztumie. 
1 VI 1951 Za­stępca Szefa PUBP w Sztumie. 
151952 Szef PUBP w Kwidzynie. 
10 IV 1952 Kie­row­nik Re­fe­ratu Ochrony Stoczni Gdań­skiej Wy­działu IV WUBP 
w Gdańsku.
1 III 1953 Szef Obiektu nr 16 w Stoczni Gdań­skiej WUBP w Gdańsku.
1 IV 1955 Do dys­po­zy­cji Kie­row­nic­twa WUds.BP w Gdańsku.
19 V 1955 Kie­row­nik Sek­cji 1 Wy­działu V WUds.BP w Gdańsku.
1 IV 1956 Star­szy ofi­cer ope­ra­cyjny Sek­cji 1 Wy­działu V WUds.BP w Gdańsku.
1 X 1956 Star­szy ofi­cer ope­ra­cyjny Sek­cji 3 Wy­działu V WUds.BP w Gdańsku.
31 XII 1956 Zwol­niony (na wła­sną prośbę — mo­ty­wuje to chę­cią na­uki w Za­ocz­nym Tech­ni­kum Prze­my­słu Okrę­to­wego w Gdańsku). 

Awanse: ka­pral (1948), plu­to­nowy (1949), cho­rąży (1950), pod­po­rucz­nik (1952), po­rucz­nik BP (1954).

Wy­kształ­ce­nie:
(do) 1939 Ukoń­czył 5 klas Szkoły Po­wszech­nej w Wołkowysku. 
19391941 Za­li­czył 5 i 6 klasę „dzie­się­cio­latki” w Wołkowysku.
(po) 1945 Za­li­czył 2 klasy Gim­na­zjum w Sztumie. 

Od­zna­cze­nia, nagrody:
1954 Na­groda min. BP Rad­kie­wi­cza — ze­ga­rek „For­tis”.
1954 Srebrny Krzyż Zasługi. 
1955 Pre­mia pieniężna.
1975(?) Krzyż Ka­wa­ler­ski Or­deru Od­ro­dze­nia Polski. 

Kary:
1951 Dwu­krotna na­gana (w tym jedna z „ostrze­że­niem na przyszłość”).
1954 „Na­gana za roz­luź­nie­nie dyscypliny”. 

Frag­menty do­ku­men­tów:

„Prośbę swą mo­ty­wuję chę­cią pracy dla wspul­nej idei demokratycznej.”
Po­da­nie Z. Pień­kow­skiego do WUBP w Gdań­sku, 1946 r. 

„Do obec­nej rze­czy­wi­sto­ści [matka Pień­kow­skiego] jest usto­sun­ko­wana ne­ga­tyw­nie jak rów­nież do ZSRR. Jest kle­ry­kalna. Syna Zyg­munta wy­rze­kła się z po­wodu że wstą­pił do Or­ga­nów Bezp. Zię­cia swego nie­na­wi­dzi z po­wodu że na­leży do PZPR”.
Kon­trola spe­cjalna, 1949 r. 

„Był ka­rany po li­nii par­tyj­nej na­ganą za tchó­rzo­stwo, t.j. w cza­sie wy­jazdu na prze­pustkę ule­ga­jąc psy­cho­zie plot­ka­rzy, ja­koby na po­ciąg miał być do­ko­nany na­pad scho­wał do buta le­gi­ty­ma­cję par­tyjną i służbową”.
Cha­rak­te­ry­styka słu­cha­cza Cen­trum Wy­szko­le­nia MBP, 1950 r. 

„[…] w domu [Pień­kow­skiego] na ścia­nie wi­szą jesz­cze ob­razki święte i krzyż. Na moje za­py­ta­nie czy jesz­cze wie­rzy w te ob­razki, tłu­ma­czył się, że żona jego jesz­cze wie­rzy. […] z po­wodu mło­dego wieku jest jesz­cze […] pod wpły­wem żony — która jest o kilka lat star­sza od niego — i dla­tego też oba­wia się przy­cho­dzić póź­niej do domu jak go­dzina 20:00″.
Cha­rak­te­ry­styka służ­bowa, 1951 r.